Vertaalde topboeken uit Frankrijk (2011)

Op vraag van Knack maakte ik een lijstje: van de oudste Belgische tot de meest controversiële Franse schrijver: de Franstalige (vertaalde) toppers uit 2011. Zie ook bij Knack voor:

• De toppers 2011: Engelstalige literatuur
• De toppers 2011: Duitstalige literatuur
• De toppers 2011: Poëzie
• De toppers 2011: Nederlands proza
• De toppers 2011: Vlaams proza
• Hieronder de Franse toppers: 

 
De oudste Belgische schrijver
Wilt u zich nog eens vastbijten in een ontroerend en meeslepend verhaal dat literair gezien ook nog eens een voltreffer is? Aarzel niet en laat u op sleeptouw nemen door Henry Bauchau, met zijn 98 jaar de oudste nog levende Belgische schrijver. In Het blauwe kind vertelt hij het verhaal van de psychotische Orion en zijn lerares-therapeute Véronique. Het blauwe kind is een boek over hoe kunst en vertrouwen mensen vleugels kunnen geven. Een boek dat geen antwoorden geeft, maar leert hoe je met je twijfels kunt omgaan. Een leeservaring die in de kleren kruipt. Een boek dat ertoe doet. Zonder twijfel een van de verrassingen van het jaar.

Henry Bachau – Het blauwe kind (vertaald door Kris Lauwerys)
Uitgeverij: De Bezige Bij, Antwerpen
Aantal pagina’s: 383
Prijs: 18 euro

Leven na de ramp
Als getuige van de tsunami van december 2004 wordt Carrère getroffen door het leed van Franse toeristen in zijn omgeving. Maar stilaan maakt die smart plaats voor het verdriet dat gepaard gaat met de aftakeling en de dood van zijn schoonzus. Zonder tot pathos te vervallen, schetst Carrère een messcherp beeld van alle ellende. Andere levens dan het mijne is een aangrijpend boek over rouw en aanvaarding. Kan een mens na een afgrijselijke ramp zijn leven nog zinvol voortzetten? Carrère lijkt te suggereren van wel.

Emmanuel Carrère, - Andere levens dan het mijne
Uitgeverij: Arbeiderspers
Aantal pagina’s: 239
Prijs: 21,95 euro

 
Van eros naar thanatos
Ontmoet een van de hoofdpersonages van Elementaire deeltjes zijn vader nog in een bordeel, dan moet Jed Martin uit De kaart en het gebied zijn verwekker opzoeken in een centrum voor eutha-nasie. Houellebecqs krachtige analyse van een seksueel op de dool zijnde mensheid verschuift naar zijn fascinatie voor de dood. Van eros naar thanatos. De kaart en het gebied is niet alleen een intrigerende aanvulling op het sowieso al rijke oeuvre van Houellebecq, het is bovendien een overwegend melancholische, bijwijlen grappige, maar steeds weer scherpe analyse van 's mens eeuwige zoektocht naar zingeving.

Michel Houellebecq – De kaart en het gebied (vertaald door Martin de Haan)
Uitgeverij: De Abreiderspers
Aantal pagina’s: 352
Prijs: 19,95 euro

Wat als de Academie Hitler niet had afgewezen?
En als hij nu eens een mens was? Eric-Emmanuel Schmitt wil korte metten maken met de idee om een van de grootste misdadigers uit de geschiedenis als een monster te beschouwen. Hij stelt zich de vraag wat er gebeurd zou zijn als de Academie voor Beeldende Kunsten destijds Hitler niet had afgewezen. Geschiedenis, filosofie, psychologie en literatuur vloeien gestroomlijnd in elkaar over in een roman die vlot wegleest.

Eric-Emmanuel Schmitt – Adolf H. Twee levens (vertaald door Marijke Arijs)
Uitgeverij: Atlas
Aantal pagina’s: 455
Prijs: 29,95 euro

Weergaloos
Eindelijk las ik De Welwillenden, en ja het is zonder twijfel een van de sterkste boeken van het voorbije decennium. Littells weergaloze roman vertelt het verhaal, in de ik-vorm, van SS-officier Maximilien Aue tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een psychologische roman van formaat, maar tegelijk een doorwrocht non-fictieboek, omdat Littell regelmatig meticuleus in elkaar gestoken historische essays zijn roman binnensmokkelt. De bijna duizend bladzijden getuigen van een ambitie die doet denken aan hoe de Vlaming Johan de Boose dit jaar de twintigste eeuw te lijf ging in zijn indrukwekkende meesterwerk Bloedgetuigen.

Jonathan Littell – De welwillenden (vertaald door Jeanne Holierhoek en Janneke van der Meulen)
Uitgeverij: Arbeiderspers
Aantal pagina’s: 982
Prijs: 25 euro

Inpakken en weglezen!

Je hoort het telkens weer. “Ik lees amper nog tijdens het jaar, maar probeer elke vakantie mijn schade in te halen.” Mensen lezen tegenwoordig bijna alleen nog maar in de zomermaanden. De rest van het jaar ontbreekt ogenschijnlijk de tijd. Wel, ik weiger dat te geloven. Natuurlijk kan je met een gezin en drukke job geen 68 boeken per jaar lezen, maar toch wel enkele? Stel dat je elke dag ocharme 30 bladzijden leest, dat maakt dan toch een roman van 210 bladzijden per week. Of twee van 400 per maand. Makkelijk twintig kloeke romans per jaar. Neen, tijd is geen obstakel, wel de goesting. Je spaart je lichamelijk liefdesplezier toch ook niet op voor de vakantie? Of is dat de volgende stap in ons chronisch tijdsgebrek: “Het schiet er steeds weer over om elkaar te beminnen, maar wees gerust, tijdens de vakantie maken we dat wel goed.” Onzin natuurlijk, mensen hebben gewoon niet zoveel zin om te lezen.

Dat is spijtig. En in zekere zin onbegrijpelijk. In deze tijden van opgedrongen behoeften zou dat met leesverlangens immers ook moeten kunnen. De PR van literatuur wordt helaas al jaren verwaarloosd. Vooraanstaande politici, sportlui of bedrijfsleiders lezen niet meer of komen er in ieder geval amper voor uit. Het publiek heeft enthousiasmerende wegwijzers nodig en die ontbreken of worden amper opgemerkt. Televisie kan hier een baanbrekende rol spelen. Verleen het woord aan figuren die de bevlogenheid van de dilettant paren aan de blik en de eruditie van de kenner. Deze liefst goed van de tongriem gesneden heerschappen zouden vele mensen flink wat leesplezier kunnen aanpraten. Scheurt de stress je leven aan flarden? Elke dag een portie Dumas, en je vergeet alle ellende. Gebrek aan humor in je leven? Op tijd en stond een hoofdstukje Cervantes of Rabelais. Last van een dalend libido? Laaf u aan een welgekozen 18e-eeuwse libertijn of enkele aangebrande bladzijden van Musset of Apollinaire. Wil je liefst geïnspireerd hongerig aan tafel gaan? Neem een duik in Curnonsky of Brillat-Savarin. Enzoverder. Iemand zou zich eens moeten zetten aan een literair therapieboek. Zo’n dokter in de letteren zou ontelbare mensen gelukkig kunnen maken. Zeker als ie zijn verhaal ook nog eens op tv kwijt zou kunnen.

Ondertussen is het evenwel opnieuw vakantie, en moeten er lijstjes gemaakt worden. Zelfs als je het hele jaar stevig doorleest, blijft het selecteren van vakantielectuur een hachelijke onderneming. Leg ik Les bienveillantes van Littell in de koffer? Toch maar weer die goede oude Simenon? Of het al zo lang geplande derde en laatste deel van Dumas’ musketierscyclus (Le vicomte de Bragelonne)? Misschien moet ik moedig beslissen om geen Frans leesvoer mee te nemen. Boelgakov? Hosseini? Ik vrees dat ik nog even bezig ben, maar de twijfelende vakantielezers onder u wil ik alvast graag enkele tips aan de hand doen. Gaat uw vakantie richting Frankrijk? En wil u ter plekke nog eens echt een goede Franse roman lezen? Wel, in tegenstelling tot wat u zou kunnen denken, is dat zeer goed mogelijk. Als u hier gaat kijken, krijgt u 15 kort beargumenteerde en beproefde tips. Gewoon inpakken en weglezen. Lezen is altijd een beetje reizen. Reizen is altijd een beetje lezen. Tot na de leesvakantie!