Vertaalde topboeken uit Frankrijk (2011)

Op vraag van Knack maakte ik een lijstje: van de oudste Belgische tot de meest controversiële Franse schrijver: de Franstalige (vertaalde) toppers uit 2011. Zie ook bij Knack voor:

• De toppers 2011: Engelstalige literatuur
• De toppers 2011: Duitstalige literatuur
• De toppers 2011: Poëzie
• De toppers 2011: Nederlands proza
• De toppers 2011: Vlaams proza
• Hieronder de Franse toppers: 

 
De oudste Belgische schrijver
Wilt u zich nog eens vastbijten in een ontroerend en meeslepend verhaal dat literair gezien ook nog eens een voltreffer is? Aarzel niet en laat u op sleeptouw nemen door Henry Bauchau, met zijn 98 jaar de oudste nog levende Belgische schrijver. In Het blauwe kind vertelt hij het verhaal van de psychotische Orion en zijn lerares-therapeute Véronique. Het blauwe kind is een boek over hoe kunst en vertrouwen mensen vleugels kunnen geven. Een boek dat geen antwoorden geeft, maar leert hoe je met je twijfels kunt omgaan. Een leeservaring die in de kleren kruipt. Een boek dat ertoe doet. Zonder twijfel een van de verrassingen van het jaar.

Henry Bachau – Het blauwe kind (vertaald door Kris Lauwerys)
Uitgeverij: De Bezige Bij, Antwerpen
Aantal pagina’s: 383
Prijs: 18 euro

Leven na de ramp
Als getuige van de tsunami van december 2004 wordt Carrère getroffen door het leed van Franse toeristen in zijn omgeving. Maar stilaan maakt die smart plaats voor het verdriet dat gepaard gaat met de aftakeling en de dood van zijn schoonzus. Zonder tot pathos te vervallen, schetst Carrère een messcherp beeld van alle ellende. Andere levens dan het mijne is een aangrijpend boek over rouw en aanvaarding. Kan een mens na een afgrijselijke ramp zijn leven nog zinvol voortzetten? Carrère lijkt te suggereren van wel.

Emmanuel Carrère, - Andere levens dan het mijne
Uitgeverij: Arbeiderspers
Aantal pagina’s: 239
Prijs: 21,95 euro

 
Van eros naar thanatos
Ontmoet een van de hoofdpersonages van Elementaire deeltjes zijn vader nog in een bordeel, dan moet Jed Martin uit De kaart en het gebied zijn verwekker opzoeken in een centrum voor eutha-nasie. Houellebecqs krachtige analyse van een seksueel op de dool zijnde mensheid verschuift naar zijn fascinatie voor de dood. Van eros naar thanatos. De kaart en het gebied is niet alleen een intrigerende aanvulling op het sowieso al rijke oeuvre van Houellebecq, het is bovendien een overwegend melancholische, bijwijlen grappige, maar steeds weer scherpe analyse van 's mens eeuwige zoektocht naar zingeving.

Michel Houellebecq – De kaart en het gebied (vertaald door Martin de Haan)
Uitgeverij: De Abreiderspers
Aantal pagina’s: 352
Prijs: 19,95 euro

Wat als de Academie Hitler niet had afgewezen?
En als hij nu eens een mens was? Eric-Emmanuel Schmitt wil korte metten maken met de idee om een van de grootste misdadigers uit de geschiedenis als een monster te beschouwen. Hij stelt zich de vraag wat er gebeurd zou zijn als de Academie voor Beeldende Kunsten destijds Hitler niet had afgewezen. Geschiedenis, filosofie, psychologie en literatuur vloeien gestroomlijnd in elkaar over in een roman die vlot wegleest.

Eric-Emmanuel Schmitt – Adolf H. Twee levens (vertaald door Marijke Arijs)
Uitgeverij: Atlas
Aantal pagina’s: 455
Prijs: 29,95 euro

Weergaloos
Eindelijk las ik De Welwillenden, en ja het is zonder twijfel een van de sterkste boeken van het voorbije decennium. Littells weergaloze roman vertelt het verhaal, in de ik-vorm, van SS-officier Maximilien Aue tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een psychologische roman van formaat, maar tegelijk een doorwrocht non-fictieboek, omdat Littell regelmatig meticuleus in elkaar gestoken historische essays zijn roman binnensmokkelt. De bijna duizend bladzijden getuigen van een ambitie die doet denken aan hoe de Vlaming Johan de Boose dit jaar de twintigste eeuw te lijf ging in zijn indrukwekkende meesterwerk Bloedgetuigen.

Jonathan Littell – De welwillenden (vertaald door Jeanne Holierhoek en Janneke van der Meulen)
Uitgeverij: Arbeiderspers
Aantal pagina’s: 982
Prijs: 25 euro

Auteur in de kijker: Emmanuel Carrère

Deze week alle schijnwerpers op Emmanuel Carrère, één van de boeiendste hedendaagse Franse schrijvers. Twee afleveringen van TVlivre en een recensie van zijn laatste roman.

• aflevering over het magistrale boek De tegenstander
• bespreking van het pas vertaalde Een Russische roman
• TVlivre met enige commentaar en een fragment uit Een Russische roman

Korte bio

• Geboren op 9 december 1957 in Parijs. Auteur, scenarioschrijver en regisseur. Brak internationaal door met De Sneeuwklas (1995) en De tegenstander (2000), die beide werden verfilmd. Hij maakte van zijn in het boek beschreven verblijf in Rusland de film Retour à Kotelnich (2003). Momenteel wordt zijn allernieuwste boek D'autres vies que la mienne in Frankrijk de hemel in geprezen.

TVlivre: Emmanuel Carrère, "Een Russische roman"

• Emmanuel Carrère, Een Russische roman, Arbeiderspers, 2009, vertaald door Marianne Kaas. Meer info vindt u in mijn recensie uit Knack.

Scenario voor een geliefde: "Een Russische roman" (Emmanuel Carrère)

Hoe angstvalliger Emmanuel Carrère de dingen en de mensen naar zijn hand wil zetten, des te meer het leven hem ontglipt. Hij zoekt zich dan maar schrijvend een uitweg.

• Hoever kan een schrijver gaan wanneer hij in een boek niet alleen zijn eigen leven, maar ook dat van zijn naasten te grabbel gooit? Een Russische roman is een autobiografisch verhaal dat helemaal onder de noemer valt van de in Frankrijk steeds vaker verguisde autofiction. Het moet voor de ex, de nieuwe partner en de moeder van de auteur een harde dobber geweest zijn. Emmanuel Carrère schreef het boek om Sophie voor zich terug te winnen, de vrouw met wie hij een tot in de intiemste details beschreven passionele relatie beleeft die slecht afloopt. Zijn nieuwe partner mag de wellustige liefdesverklaringen lezen die voor een ander zijn bestemd. En zijn moeder vindt van naaldje tot draadje het geheim verteld dat zij al heel haar leven probeert verborgen te houden. Waar ligt de grens bij het publiceren van zulke intieme beslommeringen? Een moeilijke vraag, waar het boek geen antwoord op geeft. Voor niet-belanghebbenden, zoals u en ik, overstijgt Een Russische roman gelukkig ruimschoots die kwestie.

• Onder de mom het bizarre wedervaren van een Hongaarse vluchteling uit te vlooien, trekt de auteur naar Rusland. Tijdens zijn verblijf probeert Carrère zich op een bijna dwangmatige manier het Russisch eigen te maken. Hoe harder hij studeert en ploetert, hoe minder het hem lukt. Ondertussen hoopt hij vooral dat de bizarre levensloop van die Hongaar hem in staat zal stellen om het obscure lot van zijn eigen Russisch sprekende grootvader te ontrafelen - en de angst te bezweren die volgens hem anders nog een generatie langer op zijn familie zal wegen. Carrères moeder eist bijna hysterisch dat hij het verhaal van haar vader, die fout was in die oorlog, verzwijgt. Jammer voor haar, maar zoonlief kiest voor zichzelf. Helemaal doorgronden zal hij het wedervaren van zijn grootvader evenwel nooit.

• De auteur heeft graag de touwtjes stevig in handen. Zo schrijft hij een originele liefdesverklaring die (ook in werkelijkheid) op zaterdag 20 juli 2002 in Le Monde verschijnt, en die Sophie om 14.15 uur tijdens het treintraject Parijs-La Rochelle zal lezen. Enfin, dat hoopt hij toch, en hij heeft daarom voor haar het juiste treinticket al geruime tijd op voorhand gekocht. Helaas volgt zijn geliefde die dag haar eigen scenario: ze leest zijn verhaal niet, en laat de trein passeren. Zijn tot in de kleinste details voorbereide amoureuze triomf luidt net het einde van hun relatie in. Ondertussen leest half Frankrijk wel mee, en ontvangt hij op zijn expliciet vermelde e-mailadres meer dan tweeduizend overwegend positieve reacties op zijn onverbloemd erotische tekst.

• Angst en controledrang beheersen niet alleen dit boek, ze lijken er ook aan ten grondslag te liggen. Hoe angstvalliger Carrère de dingen en de mensen naar zijn hand wil zetten, des te meer ontglipt het leven hem. Dit autobiografische kluwen is het verhaal van een man die zich dan maar schrijvend een uitweg zoekt. Een Russische roman mag dan geen roman zijn, hij is wel erg romanesk. Familiegeheimen, tragische liefdesperikelen, een stevige dosis erotiek, een gewelddadige moord en een trieste zelfdoding. Carrère brengt deze elementen op een hardnekkige wijze met elkaar in verband, en monteert de steeds vluchtende werkelijkheid tot een verhaal dat regelmatig uit elkaar dreigt te spatten. Uiteindelijk slaagt hij erin de verschillende verhaaldraden te ontrollen en door elkaar te weven. In de literatuur haalt de auteur met brio zijn gram op het leven.

• EMMANUEL CARRÈRE, EEN RUSSISCHE ROMAN, ARBEIDERSPERS, VERTAALD DOOR MARIANNE KAAS. 271 BLZ., 19,95 EURO. (Dit stuk verscheen op 6 mei in Knack.)

TVlivre: Emmanuel Carrère, "De tegenstander"

Over Stendhal, Gustave Flaubert, Truman Capote en Emmanuel Carrère natuurlijk.

De tegenstander verscheen bij de Arbeiderspers (2001) en werd vertaald door Floor Borsboom.