Honderd kaarsjes voor Charles Trenet

Meer hoezen vind je in Chanson illustrée.

Honderd jaar geleden werd "le fou chantant" geboren - vandaag heet hij even "le fou cent ans". Een klein eerbetoon aan een van de grootste populaire kunstenaars van de twintigste eeuw.

De lichtheid van Trenet draagt de zwaarte van het leven in zich, maar zonder dat die gaat doorwegen. Hij weet dat het bestaan hard kan zijn en dat het op de keper beschouwd zinloos is, maar hij heeft niet alleen beslist om van het leven te houden zoals het is, hij wil die liefde ook overbrengen. Het universum van Trenet maakt van de wereld een ‘jardin extraordinaire’ waar de wind fluit, personages zweven, de dood zingt en vogels zoet kwetteren. ‘Die buitengewone tuin bevindt zich in het hart van mijn lied’, zingt hij in Le jardin extraordinaire (1957). In zijn oeuvre wordt gezongen en gelachen, gezucht en gehuild, maar niet op de karikaturale wijze van tranentrekkers of meezingers. Zelfs de dood, hoewel aanwezig, is niet schrikbarend. Magere Hein en zijn rijk lijken spinnenwebben die de wind wegblaast.

Hier zingt hij zijn Jardin extraordinaire in de late herfst van zijn leven - hij was 80 (1993).

Een van mijn old time favorites. A la porte du garage.  "Une chanson automoboliste". Dit nummer staat op de nieuwe compilatie (3 cd's) die uitkomt half juni.



En ach ja, La mer, onvermijdelijk.

Chansoncollege 2 in DWDD: grote klassiekers

En daar zat ik plots voor de tweede keer met Matthijs Van Nieuwkerk en Jan Mulder aan tafel. Kwamen ook aanschuiven: Reggiani, Trenet, Piaf en Montand. Met dergelijke disgenoten weet je dat het niet fout kan gaan. Alle verhalen staan uiteraard in Chanson illustrée. En de liedjes op Chanson I en Chanson II.

De aflevering werd bekeken door 1,4 miljoen kijkers, top 5 aller tijden voor DWDD. Han Lips sprak in Het Parool van een "topaflevering" ("hoofdoorzaak: Vlaamse schrijver en chansonliefhebber BVL"). Zie kaderstukje rechts. Fijn, maar ik schuif alle lof graag door naar Montand en co.

Klik hier voor college 1.






Het draait uiteraard om de liedjes. Hieronder krijgt u ze in volle glorie gepresenteerd.



Serge Reggiani, Sarah



Serge Reggiani, Les loups sont entrés dans Paris



Charles Trenet, La mer



Edith Piaf, La vie en rose



Yves Montand, Les feuilles mortes

De Laatste Show (1): De Funès, Trenet, pastis & Fernandel

Na mijn passage in De Laatste Show in november vroeg Michiel Devlieger of ik niet enkele weken een Frankrijk-rubriek wou verzorgen. Vanavond schoot die uit de startblokken. Hieronder de aflevering zelf en wat extra's bij ons eerste francofiele gesprek. Als u hier klikt, komt u bij alle Laatste-Show-items terecht.

• De aflevering zelf.

• DE EXTRA'S:

• De legendarische eerste deux-chevaux-scène uit Le gendarme de Saint-Tropez (1964). De non (soeur Clothilde, gespeeld door France Rumilly) zal in de vervolgfilms regelmatig opduiken. "De wegen van de Heer zijn ondoorgrondelijk. Alleen hij  kent de weg. Laten we Hem met gesloten ogen volgen". De Funès staat duizend angsten uit en begint uiteindelijk zijn akte van berouw op te zeggen. Heerlijk, elke keer opnieuw, omdat zowat elke grimas door De Funès op voorhand even grondig bestudeerd werd als een entomoloog een spin dissecteert.

• Charles Trenet in 1963 live op de Avro. Hij leidt zichzelf in het Nederlands in! En hij brengt Douce France, een chanson dat dan exact 20 jaar oud is.

• Fernandel was als acteur een soort voorganger van Louis de Funès (ze speelde zelfs nog samen ooit), maar debuteerde als liedjeszanger. Hieronder zijn klassieker Félicie aussi, waarvan de humor een balsem op de Franse ziel was tijdens W.O.II. Ook Trenets Douce France bracht vertroosting in die duistere tijden. 

• De integrale tekst van Baudelaires "Liefdesverklaring van de wijn aan de mens" kunt u nalezen in mijn boek Als kok in Frankrijk. Literaire recepten en culinaire verhalen of in Eten! Lezen! Vrijen, de bundeling van mijn Frankrijktrilogie.

Charles Trenet, "Nationale 7" (1955)

Op vraag van Radio 1 selecteerde ik de voorbije zomer 16 klassieke Franse chansons en gaf ik er commentaar bij. De reeks had enige weerklank en bevestigde mijn vermoeden: het Franse chanson is nog steeds erg geliefd. De komende maanden serveer ik op deze blog om de twee weken een aflevering van mijn eerbetoon aan het Franse lied.

• In 1955 verheerlijkt Charles Trenet de Route Nationale 7, de legendarische status van de weg die Parijs, en dus ook België, verbindt met de Côte d'Azur. Luister hier naar mijn bijdrage.