vrijdag 13 juli 2018



Rusten, pozen, zich verpozen, verademen, uitblazen, even stoom afblazen, respireren, snipperen, bekomen, de geest ontspannen, met vakantie gaan, en vooral: op verhaal komen. In augustus wacht de afwerking van het boek.

(P.S. Voor het vierde jaar op rij heb ik tijdens de Tour een rubriek op Radio 2. Dit jaar probeer ik de Van Dale en de de Larousse te laten opgaan in het verhaal van de Ronde. Kortom, spelevaren tussen Nederlands en Frans, elke ochtend, iets na half tien. Opgenomen, godzijdank, zodat ik aan die eerste paragraaf kan toekomen.)

donderdag 12 juli 2018

Notre-Dames des Affligés


Over het gemoed ligt nog altijd een klamme handdoek. Zo met zijn allen - want zo voelde het - in de finale staan, ik had het graag eens meegemaakt. Die lange slierten supporters die te voet of met de fiets afzakten naar het plaatselijke park, dat ga ik nog het meest missen. Het had iets ontroerends om daar deel van uit te maken.

Mijn Franse vrouw keek in haar Bourgondische thuisbasis en stuurde me tijdens de rust (0-0) de alleraardigste woorden “on est toujours amis”. En toen de Fransen de 1-0 maakten, vroeg ze bezorgd hoe het met me ging. (Voor haar had dit allemaal geen belang, dat de besten wonnen etc.) En nog wat later liet ze weten: “Om je te troosten, kan ik zeggen dat onze dochter je mist”. Zelfs mijn schoonmoeder belde na afloop om haar “condoléances” aan te bieden. Ik wil maar zeggen dat er - ondanks dat onsportief tijd winnen van Mbappé en het totaalbetonvoetbal - ja, dat er wel degelijk nog sympathieke Fransen zijn.

Net ging ik winkelen om mijn redacteur Haye Koningsveld waardig te ontvangen. Dan steek ik toch weer even de grens over. Inkopen bij de kleine slager in Halluin, dan naar de primeur, afwerken in een goede supermarkt. Dat is toch anders dan bij ons. Soit. Alleen kom ik buiten bij die primeur en staat er natuurlijk zo’n hatelijk pronostiekmandje. “On est en finale!” Ik kon er zelfs geen grapje om maken. En wandelde zuchtend buiten. Daar viel mijn blik op een klein kapelletje. “Notre-Dame des Affligés”. Onze-Lieve-Vrouw der Bekommerden.

Toch ga ik straks weer een Franse maaltijd bereiden, een goede Bourgogne uit de kelder halen, de juiste kaas op een plankje leggen en doorpraten over dat nieuwe boek dat meer dan ooit over onze eigen contreien gaat, maar onvermijdelijk de nodige portie Franse geschiedenis bevat.

Ach, wat een luxe om je enigszins bezwaard te voelen over iets wat zo onbelangrijk is.

dinsdag 10 juli 2018

France-Belgique / Frankrijk-België



De afgelopen dagen bleven de berichten binnenstromen.
Of ik al wist voor wie ik ging supporteren vanavond?
Quelle question!

zaterdag 7 juli 2018

Gisteren... nu...

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaavaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!


maandag 2 juli 2018

Maandagochtend

Het is maandagochtend half tien, de zon stuurt het kwik al richting 24° en de nieuwe werkweek begint. Je zit aan je computer en denkt, allez, komaan jongen, die laatste weken kunnen er na drie jaar werken ook nog wel bij. En dan lees je dit, en denk je: natuurlijk kunnen die er nog bij!

vrijdag 29 juni 2018

Amsterdam retour

Dat ik het geweten zal hebben dat mijn uitgeverij in Amsterdam huist. Derde keer op twee weken tijd. Altijd fijn godzijdank. Elke keer een beetje verder lezen in het juiste werk. #bezigebij🐝 #vautlevoyage


maandag 18 juni 2018

Waterloo, Waterloo, Waterloo...

In onze reeks "Ik dacht dat ik er vanaf was, en toen kreeg ik dit toegestuurd".

Mijn hersenen verzonden ook nog deze 18-juni-herinnering. Drie jaar geleden reed ik met hofkapelmeester Geert Hellings verloren op het slagveld van Waterloo. Des nachts was dat, na de fameuze re-enactement, weet u nog? We waren niet alleen. Een auto volgeladen met Duitsers volgde nauwgezet onze wankelmoedige poging het juiste paadje terug te vinden. Even waanden we ons de overlevende grenadiers die de moordende Pruisen probeerden te ontvluchten. Toen we uiteindelijk op de autosnelweg geraakten, was ook dat weer een vervlogen herinnering. Vandaag zijn we 1095 dagen verder gesukkeld op de kalendersnelweg, en is het 203 jaar geleden dat er op 18 juni 1815 een bloedig einde kwam aan een stukje homerische geschiedenis.
 
 
 

vrijdag 15 juni 2018

Herinneringen om in te kaderen

Prachtig fotoverslag, van de alomtegenwoordige Koen Broos.
"Kamer in Oostende", zondag 10 Juni.

Blij dat ik erbij mocht zijn op deze gedenkwaardige re-enactment van de weekends eind jaren 1940 begin 1950 waarop Gaston Duribreux alle schrijvers van 'Dietsche Warande & Belfort' ontving in zijn Hôtel du Parc in Mariakerke. Een initiatief van Koen Peeters en Koen Broucke. Samen met DW B.

Klik hier voor alle foto's.








  




  










 

Even later zou Eric de Kuyper een poging ondernemen om met zijn eeuwige sigaar mijn hopelijk net zo eeuwige trouwkostuum te doorboren. Godzijdank zonder erg. Blazen en klaar. Toch een delicaat momentje. Met Els Snick, Eric de Kuyper, Hendrik Tratsaert, Heleen Debruyne, Koen Broucke, Koen Peeters en Jelle Van Riet.


vrijdag 8 juni 2018

Een kamer in Oostende

Met Koen Broucke deel ik een Napoleon-voorstelling, met Koen Peeters een verleden in de Stille Kempen, met hen beiden voortaan dit prachtige nummer van DW B. Voor hen rijd ik nu zondag met plezier even op en af naar Oostende waar al dit fraais wordt voorgesteld. Daar zal veel schoon volk present tekenen, u misschien ook? Sommigen lezen een stukje voor, anderen zingen een lied, er zal gedronken worden. In het heerlijke Vrijstaat O is het te doen...



Eind jaren 1940, begin 1950 nodigde Gaston Duribreux, een vergeten Oostendse auteur, alles schrijvers van 'Dietsche Warande & Belfort' uit in zijn Hôtel du Parc. Telkens in mei, voor het toeristische seizoen, gedurende verschillende jaren. Koen Peeters en Koen Broucke vroegen aan dan 25 auteurs om een nieuwe tekst te schrijven over Oostende, en om de geest van de vroegere ontmoetingen terug op te roepen. Zondag 10 juni brengen we dit hotel vol Oostendse verhalen weer tot leven in Vrijstaat O, om 11u, gevolgd door een receptie en strandwandeling. Met Charlotte Mutsaers, Peter Verhelst, Peter Holvoet, Bernard Dewulf, Tom Sintobin, Stefaan Pennynck, Eric De Kuyper, Koen van Synghel, Charlotte Van den Broeck, Guinevere Claeys, Maarten Inghels, Jelle Van Riet, Pascal Verbeken, Hendrik Tratsaert, Bart Van Loo, Patrick Bassant, Hedwig Speliers, Maarten Tengbergen, Phillip Van Den Bossche, Kurt de Boodt, Paul Arnoldussen, Paul Demets, Heleen Debruyne, Sven Vitse, Peter Vermeersch, Koen Broos, Harry Gruyaert en Dirk Leyman.

donderdag 31 mei 2018

A bicyclette

Zo ziet de Europese kaart met fietspaden eruit. Je kunt Nederland er zo uitknippen. Al knip je dan blijkbaar toch al een mooi stuk van Vlaanderen mee. Duitsland begint ook lekker te bollen. En Frankrijk? Als je weet dat het bij ons nog zoveel beter kan, is het daar werkelijk huilen met de pet op - in de auto welteverstaan.



PS: Bij deze ook even een korte aanvulling van de hand van Thierry Jiménez-Scholberg.

"De kaart, of beter gezegd de "laag" toont uiteraard de fietspaden, maar prominenter in beeld zijn eigenlijk alle mogelijke, al dan niet bewegwijzerde fietsroutes die op het terrein gerealiseerd zijn. De reden waarom waarom vooral Nederland, Vlaanderen en ook een stuktje Wallonië (!) én Duitsland zo in het oog springen, is omdat daar het fameuze (recreatieve) fietsknooppunten-netwerk is uitgerold. Ook de (recreatieve) lange afstands-fietsroutes alsook de Waalse RAVEL's staan erop. De volgende stap is alle op het terrein reeds gerealiseerde (functionele)"fietssnelwegen" te visualiseren. Voor zij die geïnteresseerd zijn: volgende week wordt de website www.fietssnelwegen.be geherlanceerd met heel wat leuke weetjes over de laatste van zaken van elke fietssnelweg."

zaterdag 26 mei 2018

NOOIT MEER BONAPARTE

Merci Herentals voor de Kempense gulheid! We konden ons geen betere dernière inbeelden.

Opmerkelijk: 250 meter verderop kwam ik 45 jaar geleden ter wereld in het moederhuis Sancta Maria. De vroedvrouw die mij toen naar het licht begeleidde, zat in de zaal en kwam me dat achteraf rustig zeggen. Iemand anders vertelde me dat hij mijn boek had gelezen op de boot tussen Afrika en... Sint-Helena. En zo roepen verhalen altijd maar weer andere verhalen op. Godzijdank!

Nog een klein toemaatje, geknipt en geplakt, een ferm leugentje trouwens, want Geert en ik zijn nog lang niet uitverteld. Au suivant!


vrijdag 25 mei 2018

C'est fini. Au suivant!


Straks de laatste keer “Napoleon”, dat moet - alle try-outs inbegrepen - zowat de negentigste keer zijn. Nu de voorstelling zich definitief verankerd heeft in lijf en leden, houden we ermee op. Zo gaat dat, tijd voor iets anders. Maar niet zonder een welgemeende dankbetuiging. 

In de eerste plaats dank ik podiumkompaan en hofkapelmeester Geert Hellings. Samen het hoofd bieden aan het veelkoppige monster dat publiek heet, het schept een band. Onze vriendschap ontlook en bloeide als een leger meiklokjes op het slagveld van Waterloo.

Merci ook aan kunstenaar Koen Broucke. Zijn prachtbeelden gaven onze voorstelling niet alleen een extra laagje melancholie en schoonheid, het was ook fijn samenwerken. Ach, samenwerken met niet alleen getalenteerde, maar ook sympathieke mensen is een zegen Gods. Ik denk ook aan Bart de Koster achter de knoppen van geluid en licht, Alexander Ronsse van TheaTech en uiteraard de geweldige Griet De Blende en haar équipe van Rumoer!

Dank ook aan het publiek dat kwam kijken. Want, ja, zonder u hadden we daar maar alleen gestaan!

En nu kan ik weer enkele maanden in alle rust onafgebroken doorschrijven aan het nieuwe boek - wat ik de afgelopen periode tussen de optredens door trouwens ben blijven doen, il n'y pas de secret.  Afspraak in januari 2019. Au suivant! 


PS Ook merci aan De Bezige Bij voor de ondersteuning, George Visser Productions voor de Nederlandse optredens, Gert Dooreman voor de vormgeving van affiche en flyer, Koen Broos voor de foto van de affiche en Luc de Klerck voor het Napoleon-beeldje op die affiche. Enfin, het is duidelijk, een mens doet zoiets niet alleen.

dinsdag 22 mei 2018

“Het is 1985, Ik ben 12, niet meer en niet minder, maar…”

Nu vrijdag eindigt onze Napoleon-reeks in Herentals, parel aan de Kempense kroon. De eerste première was in Wevelgem, de gemeente waar ik zes jaar geleden aanspoelde, de “tweede première” in de Antwerpse Roma, in de stad die nog altijd mijn tweede thuishaven is. Eindigen doen we dus in Herentals, en wel op een boogscheut van de plek waar ik werd geboren, waar ik naar het Sint-Jozefscollege ging, pinten dronk in “de Max” en uitging in de “10R20”.

Deze tournee vat kortom aardig de alfa en omega van mijn leven samen. Wees gerust, die omega gaan we nog lekker rekken. Maar aan Napoleon komt nu echt wel een einde, na de ultieme veldmarsen naar Hasselt, Wingene en Herentals deze week. Daarom nog een laatste terugkeer naar de vonk voor boek en voorstelling. Of zoals ik het zelf deze week nog drie keer zal zeggen. “Het is 1985, ik ben twaalf niet meer en niet minder, maar het zaadje dat dertig jaar later zal uitgroeien tot een vuistdik boek is geplant.”

Beelden: Ibbe Daniëls.
Muziek bij de beelden: Geert Hellings (uiteraard!).


maandag 21 mei 2018

Sammy Decoster

De nieuwe Sammy Decoster is eindelijk uit. Hier een tijdje terug live in Armentières. Er was raar genoeg weinig volk opgedaagd, maar de man gaf zich helemaal. Chapeau voor de uitstraling, de goesting en de liedjes.

Beluister zeker zijn eerste album "Tucumcari" uit 2008, en leg daarna opvolger "Sortie 21" (2018) op. Of andersom natuurlijk. Meer info hier



vrijdag 18 mei 2018

Panta Rhei

Gisteren een heerlijke avond gehad in Wilrijk, de dag ervoor in Mechelen. Het blijft zo vervullend om deze Napoleon te brengen dat ik met nog slechts drie voorstellingen voor de boeg stilaan last krijg van vooruitwijzende nostalgie. Wat ga ik dit in de toekomst missen… Dat gevoel. Maar overdag werk ik desondanks rustig verder aan De Bourgondiërs, die er stilaan in slagen overal op te duiken.

Zo bleek de mooie schouwburg van Mechelen ooit het kasteel van Margaretha van York te zijn geweest, hertogin van Bourgondië en gemalin van Karel de Stoute. Het is geen leugen te zeggen dat ik de hele dag met haar in de weer was geweest.

Net voor we opgingen, bracht programmator Brendan Burny me hiervan op de hoogte, meer zelfs: de zaal was de plek waar de hertogin vanaf 1480 haar gasten ontving. Terwijl ik het podium betrad, kon ik alleen maar denken hoe wonderlijk het was om mijn oude “Napoleon” te brengen in het decor van mijn nieuwe boek.

Het zijn van die dingen die helpen tegen vooruitwijzende nostalgie.  
Panta Rhei. Alles stroomt. In. Elkaar. Over. Niets. Houdt. Ooit. Echt. Op.