Heldendom en schuldgevoel

Opgave: schrijf een opstel op basis van bijhorende prent. 

Titel: Heldendom en schuldgevoel.

Indiendatum: te bespreken met uw partner. 

Laatste Show (4): Gainsbourg, erotiek en Madame Bovary

Hopla, vooruit met de geit. Alweer een woensdag voorbij. De vierde aflevering: Gainsbourg, wat literaire erotiek en enkele bladzijden Gustave Flaubert.







De hilarische cover van Je t'aime... moi non plus: Jacqueline Maillan en Bourvil

Laatste Show (3): poëzie en oesters

Na mijn passage in De Laatste Show in november vroeg Michiel Devlieger of ik niet enkele weken een Frankrijkrubriek wou verzorgen. Hieronder de derde aflevering, een Frans opstapje naar Valentijn (met dank aan Victor Hugo en Casanova) en enkele extra's. Alle Laatste-Show-items en extra's vindt u hier netjes op een rijtje.

• De aflevering zelf:

• Het oesterverhaal vindt u terug in Eten! Lezen! Vrijen!, mijn gebundelde Frankrijktrilogie of natuurlijk in Als kok in Frankrijk. Literaire recepten en culinaire verhalen. Het voorgedragen gedicht staat in De mooiste van Victor Hugo, in een vertaling van Koen Stassijns.

• Louis De Funès tegenover een bizarre oesterbereiding: 

• "Ik ben recordhouder oesters openen": een opeenstapeling van al te zotte Franse woordspelingen. 

"Het vertrek van Maeterlinck" (Michaël Vandebril)

Exact een week geleden stelde ik mee de prachtige debuutbundel van Michaël Vandebril voor. Het vertrek van Maeterlinck / L'exil de Maeterlinck is een ambitieuze tweetalige bundel (vertalingen van Jan H. Mysjkin en Pierre Gallisaires). Een heel kort fragmentje uit mijn speech: 

"Het op een na kortste gedicht uit de bundel heet "Geestdrift": “Als de wind draait komt het vuur hierheen”. Ja, geestdrift, dat woord is goed gekozen, het bevat de twee drijvende krachten van deze bundel: geest en drift, cerebraliteit en seks, hoofd en onderbuik, hemelse luchten en biologische sappen, god en duivel, en in het midden staat hij zelf, de dichter, Michaël Vandebril, die zich gewillig als een pingpongpalletje over het net van de taal laat slaan, het listige net dat strak over deze pagina’s staat gespannen, het net waar Maeterlinck als een scheidsrechter bij staat: En Maurice, hij kijkt, Maurice, hij knikt en Maurice, hij ziet dat het goed is."




Zin in meer? Rep u dan naar de site van Michaël Vandebril.

Heureux qui comme Ulysse: chanson in de Roma

Met Catherine Delasalle, Koen De Cauter, Philippe Thuriot & Piet Verbist: do 16 feb: 20u30 - € 14/12 – club zittend

'Heureux qui comme Ulysse …’ heeft een lange reis gemaakt en kan terug thuiskomen. Catherine Delasalle deelt met ons de chansons die haar op haar weg hebben vergezeld of geïnspireerd. Jeugdherinneringen, ontdekkingen en revoltes, hoop, liefde, vreugde en verscheuring.

Haar gevoelens raken een universele snaar doorheen de chansons van Jacques Brel, Charles Trenet, Léo Ferré, Yves Montand, Edith Piaf, Serge Gainsbourg. In haar weerklinken hun stemmen.

Maar haar bijzondere levensloop als vrouw, dichteres en componiste heeft haar een heel eigen stemkleur gegeven die over alle grenzen heen – ook die van het Franse chanson - weerklank vindt.

CATHERINE DELASALLE (ZANG); KOEN DE CAUTER (GITAAR, SAX EN ZANG); PHILIPPE THURIOT (ACCORDEON); PIET VERBIST (BAS)
www.catherinedelasalle.be - www.decauterfam.be

Gouden plaat! Disque d'or!

Pal op mijn verjaardag stond EMI-manager Diane Stroobants me op te wachten in de opnamestudio's van Woestijnvis. Met een cadeautje. Een groot pak. Dat ik openmaakte. Snel en gedreven. En kijk: een gouden plaat! Ik werd prompt teruggeslingerd naar het tijdperk van Op volle toeren en Tien om te zien. Michiel Devlieger feliciteerde me en sprak de woorden: "Een gouden plaat voor een schrijver, nou nou".

Enfin, ik wist niet eens dat ze nog bestonden, maar jawel, ze worden uitgereikt voor een verkoop van 10.000 exemplaren. Ondertussen is de teller tot voorbij 13.000 getikt.

Laten we wel wezen: dit is in feite een gouden plaat voor Jacques Brel, Edith Piaf, Jacques Dutronc, Charles Trenet, Dominique A, Claude Nougaro, Maurice Chevalier, Juliette Gréco, Sammy Decoster en vele vele anderen. Hieronder  een van mijn lievelingen op de cd: Dominique A met zijn Le twenty-two bar (bijgestaan door Françoiz Breut).

Zingend door Parijs: inschrijven kan nu, plaatsen beperkt

Met Harold Polis en Katrien De Loose.

Op vraag van vtbKultuur stippelde ik een dagtrip uit naar Parijs op basis van mijn boek Chanson. Met de geschiedenis als rode draad en het Franse lied als kompas trekken we door de straten van de Lichtstad.

• Zin in meer details? Foto's? Indrukken?

Klik u dan naar hier, waar u een verslag kan lezen van de try-out met mijn uitgever Harold Polis, redacteur Katrien De Loose en volbloed Française Coraline Soulier.

• Wilt u zich inschrijven? De mogelijke data controleren? 

Rep u dan naar hier, en reppen is het juiste woord want de bussen en data stromen vol.

De Laatste Show (2): telloren en chansons

Na mijn passage in De Laatste Show in november vroeg Michiel Devlieger of ik niet enkele weken een Frankrijkrubriek wou verzorgen. Hieronder de extra's bij de tweede aflevering. Oh ja, alle Laatste-Show-items tot nu toe vindt u hier netjes op een rijtje.

• De aflevering zelf:

•  De taalkundige weetjes en fratsen vindt u terug in Eten! Lezen! Vrijen!, mijn gebundelde Frankrijktrilogie. De chanson-verhalen vindt u terug in Chanson. Een gezongen geschiedenis van Frankrijk.

• En de chanson-reeks. Neen, niet Wim Sonneveld, maar wel Jean Ferrat.

• Niet Danny Fabry  en Silvie Melodie, maar wel Claude François.

• Niet Jo Vally en Paul Anderson, maar wel Didier Barbelivien & Felix Gray. 

• Niet Ramses Shaffy, maar wel Serge Reggiani.

• Maar pas op: ook niet Joe Dassin, maar wel Vader Abraham alias Pierre Kartner.

• De foto van de affiche in Dinant (waarin je mezelf nog weerspiegeld ziet als je even goed toekijkt).

CHANSON in de Antwerpse SINT-LAURENTIUS-kerk (zondag) en in het Vlaams PARLEMENT (woensdag)

• Voor de Antwerpenaars NU ZONDAG

Zondag 5 FEBRUARI 2012 | Met Nadien Ariadne Van Den Brande die chansons zal brengen | 14 uur in de CRYPTE van de Sint-Laurentiuskerk | Markgravelei 39, 2018 Antwerpen | GRATIS

• Voor de Brusselaars volgende WOENSDAG

 

Lang leve het Franse lied

De boeken van deBuren

8 februari 2012 - 12:30-13:30

In 2011 verscheen het boek Chanson. Een gezongen geschiedenis van Frankrijk. Schrijver Bart Van Loo komt deze middag zijn boek voorstellen en neemt uiteraard zijn platenkoffer mee. Van Vanessa Paradis in WO I over Serge Gainsbourgs versie van de Marseillaise tot een discobal met Claude François: een hitparade van de Franse geschiedenis.

Mislukte solden: bijna failliet

 

claquer = geld uitgeven

un fric dingue = a whole lotta money

De Laatste Show (1): De Funès, Trenet, pastis & Fernandel

Na mijn passage in De Laatste Show in november vroeg Michiel Devlieger of ik niet enkele weken een Frankrijk-rubriek wou verzorgen. Vanavond schoot die uit de startblokken. Hieronder de aflevering zelf en wat extra's bij ons eerste francofiele gesprek. Als u hier klikt, komt u bij alle Laatste-Show-items terecht.

• De aflevering zelf.

• DE EXTRA'S:

• De legendarische eerste deux-chevaux-scène uit Le gendarme de Saint-Tropez (1964). De non (soeur Clothilde, gespeeld door France Rumilly) zal in de vervolgfilms regelmatig opduiken. "De wegen van de Heer zijn ondoorgrondelijk. Alleen hij  kent de weg. Laten we Hem met gesloten ogen volgen". De Funès staat duizend angsten uit en begint uiteindelijk zijn akte van berouw op te zeggen. Heerlijk, elke keer opnieuw, omdat zowat elke grimas door De Funès op voorhand even grondig bestudeerd werd als een entomoloog een spin dissecteert.

• Charles Trenet in 1963 live op de Avro. Hij leidt zichzelf in het Nederlands in! En hij brengt Douce France, een chanson dat dan exact 20 jaar oud is.

• Fernandel was als acteur een soort voorganger van Louis de Funès (ze speelde zelfs nog samen ooit), maar debuteerde als liedjeszanger. Hieronder zijn klassieker Félicie aussi, waarvan de humor een balsem op de Franse ziel was tijdens W.O.II. Ook Trenets Douce France bracht vertroosting in die duistere tijden. 

• De integrale tekst van Baudelaires "Liefdesverklaring van de wijn aan de mens" kunt u nalezen in mijn boek Als kok in Frankrijk. Literaire recepten en culinaire verhalen of in Eten! Lezen! Vrijen, de bundeling van mijn Frankrijktrilogie.

Chartres per kruk (3): oude en nieuwe filmglorie

Zuidertoren van de kathedraal.

Mijn twee weken in Chartres zitten erop. Opdracht: Citybook schrijven over de kathedraalstad, een initatief van deBuren. Op mijn blog noteerde ik enkele voorvallen. Derde en laatste aflevering. Het Citybook zelf volgt later.

Wie presenteerde zich enkele dagen geleden in het vlakbij gelegen theater? Pierre Richard, de ster uit Le grand blond avec une chaussure noire (1972) en La chèvre (1981*). Eens goed lachen, dacht ik. Een frisse duik in een diep bad van nostalgie, begrijpt uw wel. Helaas, driewerf helaas. Flauwe grappen en een redelijk magere podium-présence. Het publiek lachte wel, maar niet uit volle borst. Ze applaudisseerden beleefd en wachtten de ster naderhand op in de foyer. Zo’n verleden krijg je gelukkig niet kapot door een mindere voorstelling. 

Zaterdag werd ik verwacht in de plaatselijke Médiathèque voor een gesprek. Voor een geïnteresseerd publiek vuurde gastheer Thierry Plantegenet vinnig vragen op me af. Over Europa, literatuur, Chartres, plaasters en krukken. Toen nam een acteur plaats op de scène. Hij las een door hem gekozen tekst voor: het relaas van mijn nachtelijke avonturen in het Antwerpse Hôtel du Commerce (de eerste bladzijden van O vermiljoenen spleet! Seks, erotiek en literatuur). De zaal luisterde aandachtig, gniffelde bij bepaalde passages en applaudisseerde hartverwarmend. Ja, Thomas Marceul maakte zich driftig mijn erotische overpeinzingen eigen. Eigenlijk wou ik zelf lezen, maar neen, zo werd vooraf duidelijk gemaakt, daarvoor hadden ze een acteur ingehuurd. En kijk, plots kreeg mijn tekst een ander leven. Bleek het boeiend om je eigen luisteraar te zijn. 

Tot slot van mijn verblijf ben ik naar Intouchables** gaan zien, dé succesfilm in Frankrijk. Stevent qua kijkcijfers af op La grande vadrouille en Bienvenue chez les Ch’tis. Vergeet de statistieken, maar geniet van de humor en de ontroering. Ja, ga dat zien, niet twijfelen. Wat u helaas zal missen is de reclame uit Chartres. Een tiental plaatselijke zelfstandigen adverteert in de zalen. Het deed me denken aan mijn jeugdjaren toen tijdens de reclame voor supermarkt Driesen lokale bekenden het scherm van de Herentalse bioscoop Funkis bestormden. Lang geleden. Maar Chartres projecteerde me meedogenloos naar de Stille Kempen van weleer. Het verleden gaat nooit over. 

Het was hier goed toeven. Tussen de doden en de levenden, het verleden en het heden. Tussen kathedraal en kruk. Tussen glasraam en plaaster. Au revoir. Au grand plaisir de se revoir. 

* Een cultscène uit La chèvre, met Gérard Dépardieu en Pierre Richard.

** En de ‘bande d’annonce’ van Intouchables.

Chartres per kruk (2): “U lijkt op een schrijver”

*(Zie onderaan)

Vorige week ging ik naar Le repas des fauves kijken in het stadstheater, een pareltje van een zaal uit de negentiende eeuw. Dit bejubelde toneelstuk wil een melange van boulevardklucht en existentieel drama zijn, maar blijft vooral in het eerste steken. Het publiek lachtte veel, nu en dan grijnsde ik mee. Na afloop ging het bijna door de rooie en bleven de mensen applaudisseren tot de auteurs bijna zelf te kennen gaven dat het goed geweest was. Thuis las ik verder in De magiër van John Fowles, een roman van een Engelse auteur, die speelt in Griekenland. Kwestie van niet helemaal te franciseren. 

Krak, zegt mijn hand, om daarna snel naar mijn kruk te grijpen. Ja, de ijzeren handdruk van de patron in Brasserie Le Parisien blijft fascineren. Maar verder de convivialité** zelve. Verkoopt bij elke koffie zo makkelijk een pannenkoek dat je denkt dat het een cadeautje van het huis is. De rekening leert dat het anders is. Maar weer die glimlach. En je betaalt, weliswaar zonder handdruk, er zijn grenzen. 

“U lijkt op een schrijver”, zegt hij. “Ja, Lorant Deutsch, niet?, antwoord ik prompt. Hij knikt. De zoveelste keer dat het me gebeurt. Ik vertel er maar niet bij dat ik ooit het idee koesterde om een geschiedenis van Frankrijk te schrijven aan de hand van de Parijse metrostations. Deutsch was sneller en schreef met Métronome een bestseller van formaat. Maar de geschiedenis kruipt waar hij niet gaan kan, en jaren later druppelde er onverwacht “een gezongen geschiedenis van Frankrijk” uit mijn pen.

En nog is mijn honger niet gestild. In Brasserie Le Parisien lees ik mijn eerste schetsen voor het Citybook na, en stort ik me vervolgens in Histoire de France van Jacques Bainville. Een klassieker uit 1924, die ondanks de duidelijke voorliefde van de auteur voor de monarchie een meesterwerk is. Spannender dan een roman, en veel lucider. Heb ik met de trilogie Eten! Lezen! Vrijen! meer dan duizend bladzijden gewijd aan de Franse letteren, dan raak ik nu steeds meer in de ban van de geschiedenis van onze zuiderburen. Mijn literaire omzwervingen blijken daarbij een goed kompas te zijn. Geschiedenis en literatuur. Inzichten en schoonheid. En veel spanning. Soms alles tegelijk. Veel beter wordt het niet. Met of zonder krukken.

* De sluier van de Heilige Maagd, sinds 876 (!) in het bezit van de kathedraal, een geschenk van de kleinzoon van Karel De Grote. 

** "Les Flamands sont les bienvenus, qu'on se le dise", herhaalt patron Franck Bréan keer op keer. 

Chartres per kruk (1) : zoektocht naar inspiratie

Ik pikkel amechtig door de binnenstad. Voet in de plaaster. Dat was niet voorzien.  Nu zijn er  veel krukken in de wereld, als je er op begint te letten. Mijn tempo is traag, maar hopelijk mijn blik des te ruimer. Ik lees en snuif de sfeer op. Groet ondertussen al vrolijk Yves, de vaste bedelaar aan de kathedraal, en laat me op sleeptouw nemen door kenners van de stad. Tot nu toe nemen die me altijd mee naar dezelfde drankgelegenheid. De serveur heeft een ijzeren handdruk. Straks keer ik nog terug met een hand in de plaaster. 

Ik ben hier in opdracht van deBuren om een CityBook te schrijven. Op de betreffende site staat dit: "Van Loo kent het land en de cultuur van onze zuiderburen uiteraard als zijn broekzak; we zijn dan ook benieuwd welke invalshoek hij zal kiezen voor zijn citybook over de stad van 'licht en parfum'. Wel, ik ben zelf ook benieuwd. 

Geen gemaar, ik mank verder door de straten, en ontmoet veel doden op mijn pad. Jean Moulin, Charles Péguy, Hendrik IV en een handvol revolutionairen die onder de guillotine eindigden. Chartres is een vervloekte stad, ondanks zijn kathedraal. Veel oorlog, veel geweld, vaak vergeten. Ik zoek me een weg in dit labyrint. Neus in levens die ik niet kende, kam plekken uit waar ik nooit kwam. En vraag me af hoe ik daar ooit een consistent verhaal over kan schrijven. Daarnet stuitte ik ook nog op Proust. Geen madeleine, maar een kathedraal van een beschrijving. Ik ga zitten, denk na, en zet thee. 

Vertaalde topboeken uit Frankrijk (2011)

Op vraag van Knack maakte ik een lijstje: van de oudste Belgische tot de meest controversiële Franse schrijver: de Franstalige (vertaalde) toppers uit 2011. Zie ook bij Knack voor:

• De toppers 2011: Engelstalige literatuur
• De toppers 2011: Duitstalige literatuur
• De toppers 2011: Poëzie
• De toppers 2011: Nederlands proza
• De toppers 2011: Vlaams proza
• Hieronder de Franse toppers: 

 
De oudste Belgische schrijver
Wilt u zich nog eens vastbijten in een ontroerend en meeslepend verhaal dat literair gezien ook nog eens een voltreffer is? Aarzel niet en laat u op sleeptouw nemen door Henry Bauchau, met zijn 98 jaar de oudste nog levende Belgische schrijver. In Het blauwe kind vertelt hij het verhaal van de psychotische Orion en zijn lerares-therapeute Véronique. Het blauwe kind is een boek over hoe kunst en vertrouwen mensen vleugels kunnen geven. Een boek dat geen antwoorden geeft, maar leert hoe je met je twijfels kunt omgaan. Een leeservaring die in de kleren kruipt. Een boek dat ertoe doet. Zonder twijfel een van de verrassingen van het jaar.

Henry Bachau – Het blauwe kind (vertaald door Kris Lauwerys)
Uitgeverij: De Bezige Bij, Antwerpen
Aantal pagina’s: 383
Prijs: 18 euro

Leven na de ramp
Als getuige van de tsunami van december 2004 wordt Carrère getroffen door het leed van Franse toeristen in zijn omgeving. Maar stilaan maakt die smart plaats voor het verdriet dat gepaard gaat met de aftakeling en de dood van zijn schoonzus. Zonder tot pathos te vervallen, schetst Carrère een messcherp beeld van alle ellende. Andere levens dan het mijne is een aangrijpend boek over rouw en aanvaarding. Kan een mens na een afgrijselijke ramp zijn leven nog zinvol voortzetten? Carrère lijkt te suggereren van wel.

Emmanuel Carrère, - Andere levens dan het mijne
Uitgeverij: Arbeiderspers
Aantal pagina’s: 239
Prijs: 21,95 euro

 
Van eros naar thanatos
Ontmoet een van de hoofdpersonages van Elementaire deeltjes zijn vader nog in een bordeel, dan moet Jed Martin uit De kaart en het gebied zijn verwekker opzoeken in een centrum voor eutha-nasie. Houellebecqs krachtige analyse van een seksueel op de dool zijnde mensheid verschuift naar zijn fascinatie voor de dood. Van eros naar thanatos. De kaart en het gebied is niet alleen een intrigerende aanvulling op het sowieso al rijke oeuvre van Houellebecq, het is bovendien een overwegend melancholische, bijwijlen grappige, maar steeds weer scherpe analyse van 's mens eeuwige zoektocht naar zingeving.

Michel Houellebecq – De kaart en het gebied (vertaald door Martin de Haan)
Uitgeverij: De Abreiderspers
Aantal pagina’s: 352
Prijs: 19,95 euro

Wat als de Academie Hitler niet had afgewezen?
En als hij nu eens een mens was? Eric-Emmanuel Schmitt wil korte metten maken met de idee om een van de grootste misdadigers uit de geschiedenis als een monster te beschouwen. Hij stelt zich de vraag wat er gebeurd zou zijn als de Academie voor Beeldende Kunsten destijds Hitler niet had afgewezen. Geschiedenis, filosofie, psychologie en literatuur vloeien gestroomlijnd in elkaar over in een roman die vlot wegleest.

Eric-Emmanuel Schmitt – Adolf H. Twee levens (vertaald door Marijke Arijs)
Uitgeverij: Atlas
Aantal pagina’s: 455
Prijs: 29,95 euro

Weergaloos
Eindelijk las ik De Welwillenden, en ja het is zonder twijfel een van de sterkste boeken van het voorbije decennium. Littells weergaloze roman vertelt het verhaal, in de ik-vorm, van SS-officier Maximilien Aue tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een psychologische roman van formaat, maar tegelijk een doorwrocht non-fictieboek, omdat Littell regelmatig meticuleus in elkaar gestoken historische essays zijn roman binnensmokkelt. De bijna duizend bladzijden getuigen van een ambitie die doet denken aan hoe de Vlaming Johan de Boose dit jaar de twintigste eeuw te lijf ging in zijn indrukwekkende meesterwerk Bloedgetuigen.

Jonathan Littell – De welwillenden (vertaald door Jeanne Holierhoek en Janneke van der Meulen)
Uitgeverij: Arbeiderspers
Aantal pagina’s: 982
Prijs: 25 euro

"Facile le flamand": meertalige discipline!

2011: Lof in de pers & beweging in de boekhandel

Het is een bijzonder najaar geweest. Mijn nieuwe boek werd niet alleen erg lovend ontvangen in de pers, maar vond ook de weg naar meer dan tienduizend lezers. De apart te kopen cd volgde dezelfde weg. Ook de radioreeks op Klara kon velen bekoren. Regelmatig betuigden individuele lezers en luisteraars me hun enthousiasme via mail, maar die particuliere berichten hou ik uiteraard voor mezelf. Wel heb ik een greep gedaan uit de persreacties. Je moet het jaar niet altijd beginnen met ontelbare voornemens, af en toe mag je ook gewoon even terugblikken,  ook al scoort zo'n opsomming hoog in de reeks "Kijk eens mama, zonder handen". Ach, volgende week hebben andere blogberichten deze lofzang weer naar onderen geduwd. En moet er weer aan een andere kar getrokken worden. Immer moedig voorwaarts.

• "Een ambitieus en harmonisch samengaan van toeristische gids, geschiedenisles en goede verhalen. Lichtvoetig en doordacht, zoals we dat gewoon zijn van Bart Van Loo" (Ruth Joos op Radio 1)
• "Van Loo wandelt in Parijs en laat de geschiedenis overvloeien in zijn enorme muziekkennis. (...) Hoe gezocht het ook lijkt, het werkt. Van Loo schrijft helder, met inleving en een breed appeal. Hij interpreteert bouwwerken met evenveel gemak als chansonteksten en werpt zich op als een alwetende gids die met groot enthousiasme zijn passie belijdt. (...) Met een prettig verhalenboek en uitdagende compilatie-cd blaast Bart Van Loo onze weifelende omgang met het Franse chanson nieuw leven in." (Peter Vanthyghem in De Standaard, lees het hele stuk hier)
• "Van Loo, een wandelende encyclopedie van lied en literatuur, bewijst met branie dat het muzikale erfgoed de poort opent naar een complete wereld." (Dirk Leyman in De Morgen, lees het hele stuk hier) 
• "Als een echte multitasker wandelt Van Loo tijdens zijn relaas over het Franse chanson door Parijs en combineert hij de evolutie van het chanson met de Franse geschiedenis. Op die manier geeft hij de lezer een interessante en vooral verrijkende blik op Frankrijk. Voor wie een beetje vertrouwd is met de Franse cultuur is dit boek een waar spektakel." (Sarah Verhasselt op Cutting Edge, vijf sterren) 
• “Wie van Frankrijk houdt, moet Bart Van Loo lezen” prijkt in hoofdletters op de achterflap van ‘s mans zopas in één kloeke band gebundelde Frankrijktrilogie. Ik voeg er met plezier aan toe dat wie Bart Van Loo leest, niet anders kán dan van Frankrijk houden. De liefdevolle bevlogenheid waarmee hij ‘zijn Frankrijk’ bezingt is ongeëvenaard en volstrekt uniek in ons taalgebied. Na reizen en kijken, eten en lezen, vrijen en dromen, zet Van Loo zijn lezers nu ook aan het zingen. In zijn nieuwste boek, Chanson. Een gezongen geschiedenis van Frankrijk, wekt hij aan de hand van de bekendste Franse chansons historische gebeurtenissen en figuren tot leven. Het is een begeesterende en vermakelijke reis doorheen een alternatieve Franse geschiedenis, op de tonen van een essentieel onderdeel van de ongrijpbare ‘âme française’: de liedjescultuur. (Laurent De Maertelaer, Staalkaart)
• "Een boek van nostalgie, van een glimlach van herkenning en verbazing over de gelegde verbanden" (Kirsten Coenradie in De Telegraaf)
• "Een boordevol en verrassend boek dat bulkt van de vergeten namen en verhalen" (Tine Hens in Focus Knack)
• "Bart Van Loo maakte de Vlaamse (en Nederlandse) harten warm voor het Franse Chanson met zijn schitterende boek Chanson, een gezongen geschiedenis van Frankrijk. Een geschiedenis die nu eens leest als een mijmerend refrein, dan weer als een razende Franse train à grande vitesse." (Jan Pollet, Ooteoote)
• "Associatief, maniëristisch en autobiografisch: Van Loo is als een oude doch uitstekende wijn." (Suiker)
• “Feilloos boort Van Loo in zijn boek het collectieve geheugen van zijn doelgroep aan: nostalgische veertigers, vijftigers en zestigers die opgegroeid zijn met de liedjes van Françoise Hardy en Claude François, Brel en Bécaud, Gainsbourg en Joe Dassin. (…) Parel na parel vist Bart Van Loo op in zijn boek en elke vondst getuigt van zijn liefde voor zijn tweede vaderland. Het allersterkst vond ik hem in het beschrijven van de jaren voor, tijdens en na de twee wereldoorlogen, met sterke, ontroerende en onbekende verhalen over Maurice Chevalier, Boris Vian, Juliette Gréco, Edith Piaf, en de geweldige orkestleider Ray Ventura en zijn Collégiens. (….) Op zijn site www.bartvanloo.info heeft hij 250 filmpjes gestockeerd, waarop de lezer kan zien hoe deksels goed die Franse zangers wel zijn en hoe serieus ze het menen met hun nationale liederenschat. Wie Yves Montand Les feuilles mortes kan zien zingen zonder een traan weg te pinken, verdient dit boek niet.” (Paul Jacobs in Ons recht)
• "Bart Van Loo is niet alleen een goed archivaris, hij weet ook de inhoud van die archieven in een schitterend proza om te toveren. (...) Die man beschikt over een vlotte pen die noch humor, noch verhaal schuwt." (André Oyen, op Iedereen Leest).
• "Bart Van Loo is een rasverteller die met mooie woorden duidelijk de essentie van de Franse chansons en de geschiedkundige feiten van Frankrijk kan beschrijven en kan koppelen aan elkaar. Hij gidst ons door de Franse geschiedenis maar doet dit op een uiterst fantasievolle manier. Een enorm sterk boek dat mooi zijn andere boeken aanvult." (Demofarm) 
• "Een enig boek. Erg leuk en bijzonder verrassend". (OVT bij de VPRO) 
• "Een heroïsche opdracht. Het Franse verleden bewandelen met liedteksten als leidraad. Met liefde en enthousiasme geschreven." (****, Ariejan Korteweg, de Volkskrant) 
• "Als liefhebber van het Frans chanson heb ik al meerdere boeken over het onderwerp gelezen. Sommige waren zo boeiend dat ik ze in een ruk uitlas. Dat was zo met het Brelboek van Marc Robine, Grand Jacques, en met het recent verschenen Brassens Van Bertrand Dicale. Onlangs bekroop mij diezelfde leeslust bij het in het Nederlands geschreven boek Chanson van Bart Van Loo (...) Chanson is een boek dat leest als een trein (...) en heeft een bijzonder boeiende invalshoek. (...) Een schitterend werk over Franse liedjes dat ik nog vaak ter hand zal nemen." (Dries Delrue, New Folk Sounds) 
• "Lezen & Luisteren. Tegelijk te consumeren: het boek van Bart Van Loo waarin hij de geschiedenis van Frankrijk overloopt aan de hand van chansons en de cd met de liedjes. Drie punten van kritiek. Un: de cd moest een box zijn. Nauwelijks 3 hoofdstukken uit of de plaat ging al op repeat. Deux: waarom niet meer zintuiglijke ervaringen? Een 'Château Bart Van Loo' om onder het lezen en luisteren aan te nippen. En trois: zo snel mogelijk een Franse vertaling. Zodat het land van herkomst mee kan genieten."(Libelle)
• "Zijn verhalenboek annex compilatie-CD over het Franse chanson is alweer een schot in de roos". (Markant-Magazine) 
• "Bart Van Loo heeft een encyclopedische kennis, een mateloos enthousiasme en een gouden pen." (Kris Verhoeven, De Bond)

Et en français:

• "Accrochez vos ceintures : Bart Van Loo nous mitraille avec de innombrables faits et anecdotes de l’histoire de France en partant de chansons connues (et moins connues). Il surprend, il entretient et raconte tel un chanteur sur le Pont Neuf ou sur la scène d’un café-théâtre" (Mark de Geest op RTL.be)
• "Mes coups de coeur ? Ils vont à deux livres musico-historiques. Chanson, Een gezongen geschiedenis van Frankrijk (une histoire chantée de la France) de Bart Van Loo (De Bezige Bij) retrace à travers des standards de la chanson française (de Piaf à M, en passant par Claude François) l’histoire, petite et grande, de la France. De quoi provoquer au Zevende dag, l’émission
  politique du dimanche midi de la VRT, un duo détonant entre le présentateur Ivan De Vadder et l’auteur sur le « Et maintenant que vais-je faire ? » de Gilbert Bécaud. En français à l’antenne. Le livre est complété par un double CD chez EMI (iTunes), des promenades chantantes dans Paris." (Béatrice Delvaux, Le Soir)