De voorbije twee weken waren erg intensief. Dagelijks repeteren ten huize
Vitalski, de tekst blokken, herschrijven, botsen op mijn beperkingen. De laatste drie dagen draaide de schrijf-en speelkeuken helemaal op volle toeren. Johan Petit kwam, zag en luisterde. En spuugde zijn charmante, maar niet mis te verstane verdict. Resultaat: tot drie uur des ochtends het hele verhaal omgooien en aanscherpen. Amper enkele uren later volgde de eerste try-out bij gastvrouw
Diane Broeckhoven voor een publiek dat welhaast exclusief bestond uit tot de tanden gewapende vrouwen (met bloc-notes en rode stylo’s). Vital was sterk, ik was ellendig. En toen kwamen die overigens best vriendelijke dames met hun bloc-notes en hun rode stylo’s ook nog eens zeggen wat ik allemaal verkeerd gedaan had. Toen ik naar huis ging wist ik niet goed meer wie ik was. De volgende dag zat ik moedeloos en bleek bij Vital in zijn slaapkamer. Hij stond recht, stak een vinger in de lucht, voelde van waar de wind kwam, en vond toen onder zijn bed het ei van Columbus: teruggrijpen naar het interview, de vorm waarin de eerste chemie tussen ons ooit opflakkerde. Des avonds zagen vijftig aanwezigen hoe deze keer de saus wel pakte. Ik in mijn element, en Vital die zich onweerstaanbaar tot zijn bijna naamgenoot en legendarische chefkok Vatel metamorfoseerde.
Oot kwizien literair! De opluchting was zo groot dat ik plots weer wist wie ik was.
Vitalski is niet alleen een man met een indrukwekkende, welhaast ondefinieerbare podiumprésence, hij is ook een belezen en allervriendelijkste man die mij stilaan na aan het hart begint te liggen.
Vandaag houd ik zondag. Morgen trek ik voor een week naar mijn geliefde klooster in de Stille Kempen om me als een boeteling door het manuscript van
O vermiljoenen spleet! te spartelen. Begin juli geef ik het aan mijn literaire slavendrijver
Harold Polis en mijn spitsbroeder Kaiser Kris. Vervolgens neem ik enkele weken vakantie. En dan neem ik de draad weer op met opperkok Vatelski... euh Vitalski.
- PS: Dank aan Diane voor de gastvrijheid, alsook aan Saskia, Valérie en Els voor de catering en omkadering. En aan de dames bij Diane die voor een catharsis zorgden.
- Foto's: Philip Goldface en Coraline Soulier.
Op 14 juli 2008 schoot bleu.blanc.rouge uit de startblokken. Ondertussen is de kalender 365 eenheden opgeschoten. Daar moet op geklonken worden. Samen met Fernandel duiken we in de pastis, Nostradamus voorspelt het dessert, chefkok Guillot probeert ons een chocoladesoep op te lepelen, maar het is uiteindelijk Flaubert die met de meeste eer gaat lopen. Een extra lange, maar feestelijke aflevering van TVlivre.
Hier bereid ik me in alle ernst op voor: de achtste etappe van de Tour de France. Tweede bergrit. Pyreneeën. Want ik mag erbij zijn dankzij de VRT. Overdag de rit volgen, 's avonds nakaarten met Karl Vannieuwkerke bij een glas wijn in een of andere oude abdij of libertijns kasteel.
Hoe bereidt een wielerliefhebber zich daar eigenlijk op voor? Tja, hoe bereidt een kind zich voor op het vallen in een veel te grote koekskesdoos? Verlangend uitkijken! Dat moet lukken.
Drie argumenten uit een zee van talloze andere gevist.
De voorbije twee weken waren erg intensief. Dagelijks repeteren ten huize Vitalski, de tekst blokken, herschrijven, botsen op mijn beperkingen. De laatste drie dagen draaide de schrijf-en speelkeuken helemaal op volle toeren. Johan Petit kwam, zag en luisterde. En spuugde zijn charmante, maar niet mis te verstane verdict. Resultaat: tot drie uur des ochtends het hele verhaal omgooien en aanscherpen. Amper enkele uren later volgde de eerste try-out bij gastvrouw Diane Broeckhoven voor een publiek dat welhaast exclusief bestond uit tot de tanden gewapende vrouwen (met bloc-notes en rode stylo’s). Vital was sterk, ik was ellendig. En toen kwamen die overigens best vriendelijke dames met hun bloc-notes en hun rode stylo’s ook nog eens zeggen wat ik allemaal verkeerd gedaan had. Toen ik naar huis ging wist ik niet goed meer wie ik was. De volgende dag zat ik moedeloos en bleek bij Vital in zijn slaapkamer. Hij stond recht, stak een vinger in de lucht, voelde van waar de wind kwam, en vond toen onder zijn bed het ei van Columbus: teruggrijpen naar het interview, de vorm waarin de eerste chemie tussen ons ooit opflakkerde. Des avonds zagen vijftig aanwezigen hoe deze keer de saus wel pakte. Ik in mijn element, en Vital die zich onweerstaanbaar tot zijn bijna naamgenoot en legendarische chefkok Vatel metamorfoseerde. Oot kwizien literair! De opluchting was zo groot dat ik plots weer wist wie ik was. 
Nu vrijdag en zaterdag vinden de allereerste try-outs plaats van het literair-culinaire en toneelkundige dialoogstuk dat Vitalski en ik aan het schrijven zijn. De eerste avond is helemaal uitverkocht. Voor de tweede avond is er nog een heel klein beetje plaats (mailen naar vitalski@pandora.be). Meer informatie vindt u hier.
Een kanker wordt Jean-Claude Izzo in 2000 fataal. Je denkt met spijt aan al het fraais dat de 55-jarige auteur nog geschreven zou hebben, zeker als je weet wat hij de laatste vijf jaar allemaal nog uit zijn pen heeft laten vloeien. Het bekendste is zijn Marseillaanse misdaadtrilogie met de dissidente ex-politieagent Fabio Montale als aanstekelijke held. Minder geweten is dat hij daarnaast nog enkele knappe romans schreef die door uitgeverij Geus gelukkig stelselmatig vertaald worden. 
Zeven jaar na de spraakmakende ontboezemingen in Het seksuele leven van Catherine M. (2001) publiceerde Millet het pas vertaalde Jaloezie. Hierin geeft de zelfverklaarde ster van de vrije liefde toe dat ze lijdt aan de in de Nederlandse vertaling tot titel gebombardeerde kwelling.
Berichten
