maandag 23 april 2018

Veldslag in de tuin: Napoleon versus Wellington

Het is elk jaar hetzelfde liedje. Kerselaar Napoleon staat al triomfantelijk in bloei wanneer moerbeiboom Wellington behoedzaam begint uit te botten. Dit gezegd zijnde: we weten hoe het destijds is afgelopen.

Vanavond verplaatst de veldslag zich van onze tuin naar CC 't Getouw in Mol.






vrijdag 20 april 2018

Schoon volk

Veel schoon volk gisteren in Wetteren, o.a. Gert Dooreman, de man die niet alleen de cover van het boek, maar ook de affiche van de voorstelling maakte. De typografische opsplitsing NAPO   LEON blijft een prachtvondst. Hij had ook zijn immer goedlachse eega Gerda Dendooven bij. Verder dook nog een middeleeuwse Mystery Guest op, die de foto miste, maar hier zeker nog zijn opwachting zal maken. Chouette après-spectacle!

Nu even bekomen, het is toch telkens een kleine marathon, die voorstelling. Maar na de pittige koffie vanochtend, toch maar weer aan het werk: schrijven en tuinieren, er zijn ergere dingen. 



PS - de foto op de affiche is van de hand van Koen Broos. 



donderdag 19 april 2018

"Waar zit Napoleon?"

Dat vroeg ik onze dochter al sinds ik haar als dreumes afzette bij de crèche. Op de duur antwoordde ze vlekkeloos. "Op een paard. En ook op een ezel". Om dat te staven, kon ze zelfs naar de juiste afbeeldingen in mijn boek bladeren.

Toen ik gisteren voor die grap nog eens die oude vraag stelde, gaf ze plotseling een ander antwoord.

"Waar zit Napoleon?"
"Op een podium!”, sprak onze favoriete 3,5-jarige.
We lagen in een deuk.

Maar ze heeft gelijk, na drie weken pitstop beginnen we er straks weer aan in Wetteren.
Daarna Mol, Rotterdam, Kuurne... alle data hier.




woensdag 18 april 2018

Balzac en Dotan

Het was de slimme Tomas Vanheste die de redactie van “De Wereld Vandaag” er attent op maakte dat Balzac in de negentiende eeuw in feite al deed wat de Nederlandse zanger Dotan vandaag heeft gedaan. Dat had hij namelijk gelezen in mijn Frankrijktrilogie. Dat hij dat nog wist, pleit voor zijn geheugen. Het leverde mij in ieder geval een telefoontje op van Radio 1. Vraag: Deed Balzac een Dotan? Of deed Dotan een Balzacje? Je hoort het in de link rond kwart voor zes - dus vanaf 2u47min.

Het fijne is: exact zeven jaar geleden verscheen nu de Frankrijktrilogie. De bundeling van mijn drie Frankrijk-boeken tot een kloeke pil van duizend bladzijden. In 2016 bracht de Bij een handzame pocket-editie uit. Enfin, een mooie zevende verjaardag dankzij de heer Vanheste. Hip Hip Hoera!


maandag 16 april 2018

Philips!

Het werd hier stilaan té donker, dus trok ik op lampenjacht. Thuisgekomen sorteer ik ze netjes in onze rommelkast. Toevallig zijn ze bijna allemaal van het merk Philips. 

Terwijl ik ze sorteer, kijkt onze 3,5-jarige dochter belangstellend toe. Zonder het te beseffen, praat ik hardop. Ze hoort me zeggen: Philips, Philips, Philips, Philips…. Phillips… 

Plots onderbreekt ze me en roept ze: FILIPS DE STOUTE!

(Of hoe mijn nieuwe boek stilaan een plaats krijgt in het brein van onze allerjongste, ook al verschijnt het pas in januari 2019.)


woensdag 11 april 2018

Foto van de maand

Ik zat heel de week op mijn paard. Een Bourgondisch ros dat me naar 1473 voerde, het jaar waarin mijn nieuwe boek in een stroomversnelling komt. Steeds meer puzzelstukjes vallen op hun plaats. Na 2,5 jaar zwoegen mag dat ook wel.

Iedereen nog een fijne dag! Ik neem de teletijdmachine van Barabas, en sluit 2018 weer af voor een dag. Knip!
 

maandag 9 april 2018

"Ketters van de Kemmelberg"

Met vaart geschreven, zo ook uitgelezen: de historische jeugdroman van kameraad Koen D'haene. Fijne leeservaring was dat. Ketters van de Kemmelberg speelt in de zestiende eeuw, maar resoneert tot vandaag. Wat de pers er tot nu over schreef, kan ik alleen maar onderschrijven. Een aanrader voor jongeren vanaf een jaar of vijftien (doelgroep waar ik mezelf ook toe reken).

  • "Los van de historische context kan Ketters van de Kemmelberg worden gelezen als een parabel over de vernietigende impact waartoe godsdienstfanatisme kan leiden. Als Jan Camerlynck het heeft over de ‘Geuzenstaat’ die in oprichting is in Engeland met als doel voor ogen de definitieve overwinning, is de vergelijking met het Isis-kalifaat niet veraf. Hoe jonge mensen – hier in de roman vooral dan de figuur van Gilles, de vriend van Walram – zich laten meesleuren door de retoriek van predikers, doet denken aan het proces van radicalisering waarin een aantal van hen terechtkomt. Koen D’haene betoogt niet, maar suggereert. Het is aan de lezer die betekenislijnen te lezen en te interpreteren.” (Jooris van Hulle op Mappa Libri)
  • "Het straffe is dat D'haene deze boodschap in zijn jeugdboek helemaal niet expliciteert, maar suggereert. Door de ogen van Walram komt alles ook heel realistisch over. Tegelijkertijd blijft het verhaalritme hoog en hanteert D'haene een soepele stijl. Toch zouden we dit jeugdboek vooral aan iets oudere jongeren aanraden, die al een beetje achtergrondkennis hebben over de tijdsperiode en ook in staat zijn om parallellen met het heden te trekken. Voor hen zal dit boek zowel uitdagend als interessant zijn.” (Sarah Verhasselt op Cutting Edge)

vrijdag 6 april 2018

De tussenstand (kort interview in 'Knack')

Creatief Vlaanderen maakt de balans op van de voorbije maanden. Hoezo, Waterloo? Bij monde van de sprekende (en zingende) schrijver Bart Van Loo zet Napoleon dezer weken zijn verovering van Vlaanderen vrolijk verder. 

KURT BLONDEEL

Eerst was er je boek Napoleon: de schaduw van de revolutie, daarna de theatertournee en nu de herneming daarvan. Vanwege het succes of omdat je niet kunt stilzitten?
Bart VAN LOO: Beide! Ik schrijf nu een boek dat in de middeleeuwen is gesitueerd en zit de hele tijd thuis, als een kluizenaar. Dat is een essentieel deel van wie ik ben, maar ik kom ook graag buiten. Zeker met Geert Hellings, de muzikant met wie ik de voorstelling speel. Ik hoop mensen een meeslepende avond te bieden waarvan ze iets opsteken, en dat er af en toe gelachen wordt, maar ook dat ze vaststellen dat in die oude verhalen over revolutie en Napoleon onze brandende actualiteit ligt te knetteren.

Sta je jezelf, in de kloostermodus waarin je je nu bevindt, toch toe op zwier te gaan, al was het maar figuurlijk?
VAN LOO: Vroeger las ik, naast het schrijven en researchen, nog eens romans die in verband stonden met mijn onderwerp, maar daar ben ik nu resoluut van afgestapt. Anders breng je de hele dag in 1457 door, en zit je daar 's avonds in bed met je vrouw nóg. Daarom lees ik tegenwoordig Vlaamse poëzie. Mijn huis ligt er vol van, tot op de toiletten toe. Ik ben nu bezig in Richelieu van Paul Snoek, uit 1961. Ook De Oostakkerse gedichten van Hugo Claus zijn fantastisch. Heel straf, vooral als je beseft dat het 1955 was, in het katholieke West-Vlaanderen.
Een ware ontdekking was dan weer het oeuvre van Jan van Nijlen, een totaal vergeten dichter, van wie nochtans Bericht aan de reizigers op de muren van het station Antwerpen-Centraal staat geschreven. Wat is het toch goed dat men in Vlaanderen de jongste twintig jaar bezig is geweest poëzie op muren en broodzakken te zetten. Van Van Nijlen vind ik de bundel Te laat voor deze wereld heel mooi, uit 1957, twee jaar na De Oostakkerse gedichten. Dát was een bulldozer, maar Van Nijlen is veel klassieker en autobiografischer. Heel toegankelijk ook, ik kan er enorm van genieten. Bovendien: poëzie is fragmentair, dat kun je erbij pakken. Oorlog en vrede niet.

Wat pak je er nog meer bij?
VAN LOO: Omdat we dicht bij de Franse grens wonen, gaan mijn vrouw en ik vaak naar concerten in Rijsel. Frans chanson zal altijd wel aan mij kleven. Michel Fugain was onlangs heel fijn, maar hét concert van vorig jaar was Véronique Sanson, toch een van de grote madammen van het Franse lied. Wat zij in de jaren zeventig heeft gemaakt, is onwaarschijnlijk goed. Ze was toen getrouwd met Stephen Stills, en lang niet altijd gelukkig, maar ze kon wel beschikken over zijn muzikanten. Die eerste ontmoeting tussen chanson en folkrock was enorm interessant. Op mijn blog vind je in de rechterkolom een aantal Spotify-lijsten, en van Véronique Sanson heb ik zo een best of gemaakt. Uit haar concert sprak goesting om u tegen te zeggen. Wij zaten boven, maar zijn helemaal naar beneden gekomen om mee te dansen!

woensdag 4 april 2018

EGKS

Nu onze aanvoerder Koen Peeters het publiek heeft gemaakt, bestaan we ook echt: de EGKS = Enkele Grote Kempische Schrijvers. Enige tongue-in-cheek is KP niet vreemd.

Ik kijk er anderzijds wel naar uit om het een keer op te nemen tegen de EGWVS. (WV = West-Vlaanderen) Tijdens een match mini-voetbal bijvoorbeeld. Met o.a. Kris van Steenberge in de goal, Leo Pleysier als stopper, Koen Peeters als spelverdeler, ondergetekende als "rechts extrême" en Vitalski als vrije spits gaan we redelijk ver komen. En dan heb ik het nog niet over de geheime tactieken van Walter van den Broeck. Maar zouden Manu van der Aa en Bart Meuleman écht kunnen voetballen, vraag ik me ineens af. We kunnen natuurlijk ook gewoon gaan bowlen. 
 
 
 


maandag 2 april 2018

80 JAAR MANTEAU

TACHTIG jaar geleden stichtte Angèle Manteau uitgeverij MANTEAU. 
Lees er hier meer over. Kleine herinnering hieronder.

In 2006 verscheen mijn eerste boek Parijs retour bij Meulenhoff-Manteau. Angèle Manteau was 95, maar nog goed bij de pinken. Ze las het boek, en schreef een "briefje" aan uitgever Harold Polis. Het was geen écht briefje, ze faxte hem telkens haar mening over nieuwe publicaties van de uitgeverij die haar naam droeg. Ik koester die brief/fax als een bijzonder kleinood, het was één van de eerste bemoedigende commentaren die ik als schrijver mocht ontvangen. Ik heb er spijt van dat ik haar nadien geen bezoek heb gebracht, al bracht ik het vaak ter sprake dat te doen, tot het te laat was. Vandaag haal ik haar "briefje" nog eens boven en fax ik een respectvolle groet naar de literaire hemel.

"Zelden heb ik met zoveel belangstelling een boek gelezen, zo goed geformuleerd, zo rijk aan informatie. Ik ben dan ook trots en gelukkig dat zo'n werk verschijnt bij uitgeverij Manteau".

(Grappig genoeg doet ze alsof er van Meulenhoff geen sprake is, koppig en trots tot het bittere einde!)

(Kevin Absillis schreef overigens een prachtig boek over de geschiedenis van haar uitgevershuis.)

vrijdag 30 maart 2018

Martelaar voor de vrede

Men noemt me wel eens een bevlogen enthousiasteling. Het zou ongeloofwaardig zijn dat te bestrijden, maar het verhinderde me niet om een kritisch boek over Napoleon te schrijven. Dat vonden Napoleon-fans niet altijd even leuk. Iemand verweet me zelfs "een vilein boek" te hebben geschreven. Nu ligt er een nieuw Napoleon-boek in de winkel, eentje dat de keizer omschrijft als "martelaar voor de vrede". Op de achterflap wordt mijn naam gebruikt als voorbeeld van iemand die een ongegrond streng oordeel heeft geveld. Kijk, zo kom ik voor een keer ook eens in de hoek te staan van vervelende critici. Wat Napoleon betreft, voel ik me daar goed op mijn plaats.

Oh ja, morgen strijken we met de (ook redelijk kritische) voorstelling neer in Sint-Gillis-Waas, daarna houden we een korte lentestop om ten slotte een laatste streep te trekken. Nog twaalf keer, en het doek valt. Klik hier voor de laatste data.


Michel Franceschi en Ben Weider
NAPOLEON, MARTELAAR VOOR DE VREDE

Mijn boek is geen hagiografie, evenmin een anti-Napoleon-pamflet, wel een kritische doorlichting van een man die een tot de verbeelding sprekende legende rond zich wist te creëren, een legende die door een leger van bewonderaars en sympathiserende schrijvers tot vandaag wordt onderhouden. Hem mateloos bewonderen is even vermoeiend als hem afbreken op elke pagina, maar het is echt wel mogelijk een coherent kritisch betoog op te bouwen. Al is dat sommigen al een doorn in het oog.

donderdag 22 maart 2018

Arkprijs van het Vrije Woord

AUTEURS IN DE BRES VOOR AUTEURS

PEN Vlaanderen ijvert al jaren voor vrije meningsuiting en zet zich in voor vervolgde schrijvers. Generaties lang intussen. Vandaag wordt deze auteursvereniging hiervoor beloond. Hulde.

(dankbaar dat ik er enkele jaren deel van mocht uitmaken)

dinsdag 20 maart 2018

Anthierens

Johan Anthierens dus. En morgen?
Morgen vieren we de lente, de bloemknoppen, het in het rond spattende leven. 
OK? 
 


 

maandag 19 maart 2018

Sterfdatum

Gisteren was het 80 jaar geleden dat Van Ostaijen ons verliet. Vandaag tien jaar dat Claus in zichzelf ontsliep. Is er ook morgen een grote Vlaamse schrijver die ooit het tijdelijke met het eeuwige verwisselde. Of zal dat onthuld worden?



Verder las ik vandaag volgende versregel van Claus, en die omhelsde ik innig - hij reed gewoon mijn nieuwe boek binnen.

« Magistraten, soldaten, bevlagde stad, bebloemde galg
Karel de Stoute komt naar Gent,
het volk snikt om de taferelen van de Passie,
om de majesteit van de hertog,
om zijn heersende blik. »

(Hugo Claus, begin van « De Ziekte van Van der Goes »
uit Heer everzwijn, 1970